Vier jaar was ik.

Ondertussen al heel wat jaren geleden. En toch de enige levendige herinnering aan mijn kleutertijd.

Het was nog niet zo lang geleden dat ik eindelijk voor het eerst naar school mocht (ja, ik groeide op in Nederland, waar kinderen pas vanaf vier jaar naar de kleuterschool gaan). Trots was ik, eindelijk was ik groot genoeg, eindelijk kon ik naar die magische plaats waar ik echt mocht gaan leren.

Ik genoot van mijn dagen op school. Tot die éne dag in de herfst. De zon scheen door de kalende bomen, de blaadjes op de grond ritselden vrolijk rond onze voeten. Met de hele klas mochten we naar buiten, elk een zak in de hand om te vullen met mooie herfstbladeren, waar we later mee gingen knutselen.

Heerlijk vond ik het, de mooiste blaadjes eruit kiezen. Degene die nog de mooiste vormen hadden, en omdat ik achteraan liep, bleven er niet meer zoveel over die ik nog mooi genoeg vond om mee te nemen. Dat vond ik best jammer, maar ik was blij met de schat die ik had verzameld. Tot we terug in de klas kwamen en ik de enige bleek zonder volle zak en de juf op basis daarvan besliste dat ik niet mijn best had gedaan.

Ik moest in de hoek gaan zitten. En tot op vandaag kan ik nog mijn verontwaardiging van toen voelen. Hoe boos ik was, hoe oneerlijk ik het vond, en hoe machteloos ik me voelde omdat ik niets aan de situatie kon veranderen. Ik kreeg zelfs niet de kans om het uit te leggen.

Om dat niet nog eens mee te maken leerde ik heel goed te kijken naar hoe de anderen het deden, om dan precies hetzelfde te doen. Zo viel ik niet meer op, werd ik niet meer onterecht gestraft. Dat ik daarmee ook vergat wie ik zelf was en wat ik wilde, dat merkte ik op dat moment niet eens op. 

De jaren gingen voorbij en ik werd steeds beter in doen wat verwacht werd.

Tot in 2015 mijn leven op z’n kop werd gezet. Ik werd ontslagen. Daardoor kwam langzaam het besef dat ik niet mijn leven aan het leiden was.

Enkele maanden later sprong ik -achteraf gezien nogal hals-over-kop en totaal onvoorbereid- in het ondernemerschap.

In het begin volgde ik vooral wat anderen vertelden. Precies zoals ik het al mijn hele leven had gedaan. Zelfs als ik voelde dat het voor mij niet klopte, dat het niet overeenstemde met mijn waarden. Want als de experts zeggen dat het zo hoort, dan zal dat wel zo zijn, toch?

Stap voor stap leerde ik om dicht bij mezelf te blijven. Om vanuit mijn essentie en vanuit mijn waarden verbinding te maken. Op mijn manier.

Tijdens dit proces leerde ik mijn talenten beter kennen en kreeg ik echt plezier in marketing.

Vanuit mijn eigen ervaringen, opleidingen en talenten neem ik jou graag mee op weg. Zodat jij jouw missie nog krachtiger in de wereld kan zetten. Zodat ook jij klanten kan aantrekken vanuit verbinding. Op jouw manier.

Wil je graag eens kennismaken? Hou je dan niet in wandel gerust eens mee tijdens een netwerkwandeling of stuur me een mailtje.

Liefs
Lenie